Τέλος οι τίγρεις και τα λιοντάρια στα τσίρκο της Βρετανίας!

Τέλος οι τίγρεις και τα λιοντάρια στα τσίρκο της Βρετανίας από εδώ και στο εξής, με απόφαση της κυβέρνησης.

Οι φιλόζωοι αντιμετωπίζουν την απόφαση, που φέρνει μεγάλες αλλαγές σε έθιμα που χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή περίοδο, με μεγάλη ικανοποίηση καθώς θεωρούν ότι σηματοδοτεί την απαρχή για την απαγόρευση αιχμαλωσίας μεγάλων ζώων για εμπορικούς σκοπούς στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το τελευταίο τσίρκο που περιλάμβανε μεγάλα αιλουροειδή στις παραστάσεις του, το Μεγάλο Βρετανικό Τσίρκο, έστειλε τις τίγρεις του σε καταφύγιο στην Ιρλανδία στο πλαίσιο της εφαρμογής της νέας νομοθεσίας, τον περασμένο μήνα.

Τα τσίρκο με μεγάλα άγρια ζώα συνεχίζουν να προσελκύουν πλήθος κόσμου στην ηπειρωτική Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με τη βρετανική φιλοζωική οργάνωση RSPCA, οι έρευνες έχουν δείξει ότι τα τσίρκο που περιοδεύουν πλήττουν σοβαρά την υγεία των ζώων. Το 94% των Βρετανών τάχθηκε υπέρ της απαγόρευσης.

econews.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Μικροσκοπική αράχνη φτιάχνει το ομοίωμά της! Δείτε το video!

Έκπληξη έχει προκαλέσει μια μικροσκοπική αράχνη από τον Περουβιανό Αμαζόνιο, που φτιάχνει με μεγάλη επιτυχία το ομοίωμά της έτσι ώστε να ξεγελά τους θηρευτές.

Η αράχνη ανακαλύφθηκε από τον βιολόγο Phil Torres και την ερευνητική του ομάδα στο πλαίσιο αποστολής.

Οι ερευνητές συνάντησαν τυχαία μια αράχνη που παρουσίαζε ενδιαφέρον όταν όμως πλησίασαν διαπίστωσαν ότι επρόκειτο απλά για ένα πιστό ομοίωμα.

Το ομοίωμα το είχε φτιάξει και στερεώσει στον ιστό της η ίδια η αράχνη ώστε να ξεγελά τους θηρευτές της.

Όπως διαπίστωσε η ερευνητική ομάδα, η πραγματική αράχνη, μήκους πέντε χιλιοστών, στεκόταν πίσω από το ομοίωμα, το οποίο ήταν αρκετά μεγαλύτερο.

Το γεγονός ότι η «ρέπλικα» είχε οκτώ πόδια, κεφάλι και θώρακα έχει εκπλήξει τους επιστήμονες, οι οποίοι αναρωτιούνται πώς μια αράχνη κατάφερε να φτιάξει πιστό αντίγραφο του εαυτού της, σωστό και λεπτομερές σε ό,τι αφορά τα στοιχεία ανατομίας.

econews.gr

Διαβάστε περισσότερα ...

Γεωργία χωρίς... γη!

Με την απειλή της υπερθέρμανσης να επισείεται πάνω από το κεφάλι μας- και τις συνεπακόλουθες ξηρασίεςίσως ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσουμε το μέλλον της γεωργίας αλλιώς. Η αεροπονία προσφέρει μια εναλλακτική λύση και ορισμένες χώρες επενδύουν ήδη σ΄ αυτήν πυρετωδώς

Πρόταση ουρανοξύστη-αερόκηπου, στο Σικάγο, με αυτονομία αγροτικών προϊόντων

Από το 2006, το Πανεπιστήμιο Αγκ του Ανόι, στο Βιετνάμ, έχει ένα πρωτοποριακό μεταδιδακτορικό πρόγραμμα στην αεροπονία. Το προετοίμασε και το έστησε με τη βοήθεια ενός Αμερικανού, ονόματι Στόουνερ (R. Stoner). Από τότε, το Κέντρο Ερευνών Αγροβιοτεχνολογίας του πανεπιστημίου χρησιμοποιεί τα αεροπονικά του εργαστήρια για να μετατρέπει σπόρους πατάτας σε έτοιμα για μεταφύτευση φυτά, εντός μόλις τριών ημερών! Στην ιστορία της γεωπονίας καταγράφηκε ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που ένα έθνος επενδύει τόσο αποκλειστικά στην αεροπονία για να αναπτύξει έναν γεωργικό τομέα, να πιάσει τους οικονομικούς στόχους του για την ενίσχυση των αγροτών του, να βελτιώσει την ποιότητα των αγροτικών προϊόντων του και να αυξήσει την παραγωγή τους. Αλλά... τι είναι αυτή η αεροπονία και γιατί οι Βιετναμέζοι κάλεσαν σε βοήθεια έναν εκπρόσωπο των μεγαλύτερων εχθρών τους στην ιστορία του 20ού αιώνα; 

Για να βρούμε τις απαντήσεις θα πρέπει να γυρίσουμε επτά δεκαετίες πίσω, στο 1942. Τότε, ο βοτανολόγος W. Carter ήταν ο πρώτος που- μαγεμένος από τις «επιφυτικές» ορχιδέες που φύτρωναν ψηλά στα δένδρα των τροπικών δασών- μελέτησε το φαινόμενο και κατέγραψε μια μέθοδο καλλιέργειας φυτών σε ατμό. Δύο χρόνια μετά ανακαλύφθηκαν λεμόνια που φύτρωναν σε τέτοιο περιβάλλον και το 1952 ήταν ο G. F. Τrowel που πρωτοκαλλιέργησε μηλιές σε περιβάλλον ψεκασμού. Πέντε χρόνια μετά ο F. W. Went καλλιέργησε καφέ και ντομάτες με τις ρίζες τους κρεμασμένες στον αέρα και... πρωτοσυλλάβισε τον όρο «αεροπονία». 

Τι είναι η αεροπονία 

Απ΄ όπου ξεκίνησαν όλα: δενδρόβια ορχιδέα που ανθίζει δίχως χώμα

Η βασική αρχή της αεροπονίας είναι η ανάπτυξη φυτών που αιωρούνται σε κλειστό ή ημίκλειστο περιβάλλον ενώ οι ρίζες τους, όπως και το κατώτερο τμήμα των φυτών, ποτίζονται διά ψεκασμού από ένα υδατικό διάλειμμα πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά. Το περιβάλλον τους διατηρείται απαλλαγμένο από μικρόβια και φορείς ασθενειών, οπότε τα φυτά αναπτύσσονται υγιέστερα και ταχύτερα από ό,τι σε οποιοδήποτε χωμάτινο περιβάλλον. Οπως διαπιστώθηκε, οι ευνοϊκότατες αυτές συνθήκες ανάπτυξης ισχύουν για κάθε είδος φυτών, φρούτων, λουλουδιών ή άλλης φυτικής καλλιέργειας. Βέβαια, για να λέμε όλη την αλήθεια, η τροφοδοσία των ριζών γίνεται με υδατικό διάλυμα, άρα η αεροπονία παραμένει υποκλάδος της υδροπονίας - που πρωτογνωρίσαμε στους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας, 2.410 χρόνια πριν από σήμερα. Αλλά, συγκρινόμενη με την ευρύτερα γνωστή υδροπονία, η αεροπονία απαιτεί πολύ μικρότερη παροχή νερού και ενέργειας ανά τετραγωνικό μέτρο καλλιέργειας. Επίσης, ο ψεκασμός των θρεπτικών ιχνοστοιχείων στις ρίζες επιφέρει και μεγαλύτερη οξυγόνωση της «ριζόσφαιρας», με αποτέλεσμα την ταχύτερη ανάπτυξη των φυτών και την αποφυγή παθογενειών. 

Το αποτέλεσμα όλων αυτών συνοψίζεται στην άκρως εντυπωσιακή επίδοση επίτευξης σοδειών με 99% λιγότερο νερό, 50% λιγότερα θρεπτικά στοιχεία και σε 45% λιγότερο χρόνοόλα χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα! Οπότε η αεροπονία προκύπτει να είναι ταυτόχρονα η πιο οικολογική και η πιο αποδοτική οικονομικά μέθοδος καλλιέργειας. 

Ιδανική λύση για το Διάστημα... 

Η εξέλιξη των αεροπονικών συστημάτων: από το «φουσκωτό» του Στόουνερ για τη ΝΑSΑ και την πρώτη εμπορική συσκευή του 1983, στις «αεροζαρντινιέρες» της GΗΕ και στον «αερόκηπο» κουζίνας της ΑeroGrow

Τα προσόντα της «σπαρτιατικής» σε λιτότητα και επιδόσεις αεροπονίας τράβηξαν το ενδιαφέρον των επιστημόνων που έψαχναν τρόπους επιβίωσης εκτός του πλανήτη μας: Το 1960, τα πρώτα «αερόβια» φυτά μεταφέρθηκαν στο Διάστημα, μέσω της αποστολής Sputnik 4. Το 1996, η ΝΑSΑ χρηματοδότησε την έρευνα του πρωτοπόρου της αεροπονικής καλλιέργειας Στόουνερ, για ένα κλειστό βιοελεγχόμενο σύστημα αεροπονίας. Απόρροια της επιτυχίας του Στόουνερ στην έρευνα αυτή ήταν αφενός η ανανέωση των ελπίδων μας για αγροκαλλιέργειες στον Αρη και αφετέρου η... πρόσληψή του από το Βιετνάμ, για να δώσει ελπίδες στους αγρότες του. Εμμεσα, όμως, τα κατορθώματα του Στόουνερ οδήγησαν και σε δύο άλλες άκρως ενδιαφέρουσες εξελίξεις: Ενας ολόκληρος νέος κλάδος δημιουργήθηκε- η «αεροπονική βιοκαλλιέργεια» - με αντικείμενο την καλλιέργεια φαρμάκων ή... καυσίμων μέσα σε φυτά. Το πιο πρόσφατο (και ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τη χώρα μας) παράδειγμα ήταν η επίτευξη είδους καπνού που εμπεριέχει στα φύλλα του έλαια πολύ πιο αποδοτικά από τα ορυκτέλαια! 

... και για το σπίτι 
Η δεύτερη εντυπωσιακή εξέλιξη ήταν η εμπορικοποίηση μικρών συστημάτων αεροπονίας, κατάλληλων για αγροπαραγωγή ακόμη και στις κουζίνες των διαμερισμάτων πολυκατοικιών! Συσκευές όπως εκείνες της αμερικανικής Αerogrow ή της γαλλικής GΗΕ πωλούνται αντί 100- 300 ευρώ και μέσω Διαδικτύου, δημιουργώντας κυριολεκτικά μια νέα οικολογική μόδα στα νοικοκυριά. Τα ρεπορτάζ στα τηλεοπτικά δίκτυα έχουν ανάψει (βλ. π.χ. το www.youtube.com/ watch? v=m6o5LΤl6GJw) και πολλοί εθελοντές της οικολογίας προσφέρουν τεχνογνωσία για την κατασκευή τέτοιων φθηνών αεροπονικών συστημάτων από όλους μας (βλ. http://alternativeinnovation.com). Τέλος, η ευελιξία κάθετηςδιαμόρφωσης τέτοιων κατασκευών εμπνέει αρχιτέκτονες στη σχεδίαση ουρανοξυστών-κρεμαστών κήπων, όπου τα φυτά αναπτύσσονται στους τοίχους τους (βλ. www.verticalfarm.com/designshtml), αντλώνταςτην απαραίτητη ενέργεια από ανεμογεννήτριες στην ταράτσα τους. Η υλοποίησή τους ετοιμάζεται ήδη σε διάφορες μεγαλουπόλεις του κόσμου, αλλά τα πιο μεγαλεπήβολα σχέδια προβλέπεται να πραγματωθούν στην Κίνα, που έχει ήδη αποφασίσει την αναμόρφωση των πόλεών της με πολυκατοικίες-ορυζώνες! 

Δεν ξέρω πόσο θελκτικά ακούγονται όλα αυτά στους δικούς μας αγρότες ή στους χαράκτες της αγροτικής μας πολιτικής. Προσωπικά, πάντως, έχω ήδη εντοπίσει μέσω Διαδικτύου τα ελληνικά καταστήματα που εμπορεύονται τα απαραίτητα υλικά και θρεπτικές ουσίες, για να μετατρέψω τις ζαρντινιέρες μου σε αεροπονικούς μπαχτσέδες. Ισως, αν το κράτος «δει αλλιώς» το θέμα των ημιυπαίθριων χώρων, να με ακολουθήσει σύντομα και όλη η γειτονιά! 

a.kafantaris@gmail.com 




tovima.

Διαβάστε περισσότερα ...

Αρχαιοελληνική ράτσα σκύλου «επιζεί αλλά κινδυνεύει»

Οι ερευνητές εντόπισαν σκύλους που ταιριάζουν με τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της «αλωπεκής» (Φωτογραφία: ΑΠΕ)

Κτηνίατροι που μελέτησαν την «αλωπεκή» ή «αλεπουδίτσα», μια μικρόσωμη φυλή σκύλων που είναι γνωστή από απεικονίσεις της αρχαιότητας, υποστηρίζουν ότι αυτή η ράτσα των Πελασγών επιζεί ως σήμερα σε μικρούς πληθυσμούς, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα.

Η μελέτη για την αλωπεκή παρουσιάστηκε στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο Τεχνολογίας Ζωικής Παραγωγής στη Θεσσαλονίκη από τους κτηνίατρους Σ.Χλειουνάκη Α. Φούντα, Λ. Βαρούδη, Ζ. Αμπά και Α. Ράγκο.

Σκοπός της έρευνας ήταν η αναζήτηση σκύλους με φαινότυπους (χαρακτηριστικά) που ανταποκρίνονται στο μορφολογικό πρότυπο της «αλεπουδίτσας», στην περιοχή του Νομού Σερρών. Έτσι, κατεγράφησαν 58 σκύλοι που ανταποκρίνονταν στο πρότυπο της φυλής και επιδιώχθηκε η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση ιδιοκτητών και κυνόφιλων των περιοχών σε μια προσπάθεια διατήρησης των υπαρχόντων πληθυσμών.

'Ενα άλλο από τα σκυλιά που βρέθηκαν να ταιριάζουν με τα χαρακτηριστικά της αλωπεκής (ΑΠΕ)

Η «αλωπεκίς» πιστεύεται ότι προέρχεται από ένα μικρόσωμο τύπο σκύλου, κοινό της Βαλκανικής χερσονήσου, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από σκύλους-παρίες. Εμφανίζεται στον Ελλαδικό χώρο με την παρουσία των προ-ελληνικών φύλων και ειδικότερα με τους Πελασγούς.

Ευρήματα υπάρχουν ήδη από τη μετά-παλαιολιθική εποχή στη Θεσσαλία. Οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν έτσι επειδή έμοιαζε με αλεπού και στην αρχαία τέχνη διατηρούνται πολλές απεικονίσεις της.

Πέρα από τις απεικονίσεις που έχουν σχέση με το μύθους, ακόμα πιο δημοφιλή είναι τα θέματα από την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων, η συντροφιά στο σπίτι, η φύλαξη στην αγροικία, τα παιχνίδια με τα παιδιά (αναπαραστάσεις σε αγγεία, αγάλματα, ειδώλια και νομίσματα).

Όπως καταγράφεται στην μελέτη, η αλωπεκίς παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για το κυνήγι, ως φύλακας και θεωρούνταν πολύ καλό τσοπανόσκυλο.

«Αυτή η σημαντική φυλή αποτελούσε άριστο οικογενειακό σύντροφο στα αγροτικά και περιαστικά περιβάλλοντα. Οι κάτοικοι του νομού Σερρών γνωρίζουν ανέκαθεν την παρουσία των σκύλων αυτών από γενιά σε γενιά και αναφέρονται σε αυτήν με διάφορα τοπικά ονόματα (Αλεπουδίτσα, μπόμπης, μπουμπούδι κ.ά.). Οι σκύλοι αυτοί υπήρχαν πριν την εγκατάσταση των προσφύγων το 1922» ανέφερε ο κ.Χλειουνάκης.

«Ελλοχεύει ωστόσο ο κίνδυνος εξαφάνισης και των τελευταίων πληθυσμών της φυλής καθώς οι φιλοζωικοί σύλλογοι, με τις μαζικές στειρώσεις σκύλων που κάνουν, συλλαμβάνουν και στειρώνουν φαινοτύπους ελληνικών φυλών, αφαιρώντας πολύτιμο γενετικό υλικό από την τράπεζα της φύσης» προειδοποιεί τώρα ο κ. Χλειουνάκη.

«Γι΄ αυτό προκύπτει η αναγκαιότητα συστηματικής προσπάθειας για τη μελέτη, την καταγραφή, τη διάσωση και τη διάδοση των Ελληνικών φυλών σκύλων, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μετά την πιστοποίησή τους από την επιστημονική κοινότητα, τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος (ΚΟΕ) και τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία (FCI)» τονίζει.

SCIENCE.IN.GR

Διαβάστε περισσότερα ...

Μακελειό για τους σπάνιους δασόβιους ελέφαντες της Αφρικής

«Αν η κατάσταση δεν αντιστραφεί σύντομα ο αφρικανικός ελέφαντας είναι καταδικασμένος» (Φωτογραφία: Reuters)

Οι λαθροθήρες της Γκαμπόν, της χώρας που φιλοξενεί τους μισούς από τους απειλούμενους δασόβιους ελέφαντες της Αφρικής, έχουν αποδεκατίσει έως και 7 στα 10 ζώα σε διάστημα οκτώ ετών, αποκαλύπτει μελέτη οργανώσεων σε συνεργασία με την κυβέρνηση.

«Περισσότεροι από 11.000 ελέφαντες έχουν σκοτωθεί από το 2004 έως σήμερα» δήλωσε η Φιόνα Μαιζέλς της Wildlife Conservation Society, η οποία πραγματοποίησε την έρευνα σε συνεργασία με τη WWF και τη διεύθυνση των εθνικών πάρκων της Γκαμπόν.

«Αν η κατάσταση δεν αντιστραφεί σύντομα το μέλλον του ελέφαντα στην Αφρική είναι καταδικασμένο» δήλωσε ο καθηγητής Λι Ουάιτ, διευθυντής του δικτύου εθνικών πάρκων.

Η Γκαμπόν, της οποίας το 85% καλύπτεται από τροπικό υγρό δάσος, φιλοξενεί περίπου τους μισούς από τους 100.000 δασόβιους ελέφαντες που απομένουν στον πλανήτη. Ο σχετικά μικρόσωμος δασόβιος ελέφαντας θεωρείται το δεύτερο σύγχρονο υποείδος του αφρικανικού ελέφαντα (Loxodonta africana cyclotis) αν και ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι πρέπει να ταξινομηθεί σε διαφορετικό είδος (Loxodonta cyclotis).

H σχετικά πλούσια χώρα της υποσαχάριας Αφρικής θεωρούνταν κάποτε ιδεώδες καταφύγιο για τους ελέφαντες, με το ενδιαφέρον των περιβαλλοντικών οργανώσεων να επικεντρώνεται στους λαθροθήρες της γειτονικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό.

Φαίνεται όμως ότι η ζήτηση για το ελεφαντόδοντο του δασόβιου ελέφαντα, το οποίο έχει μια ροζ απόχρωση και είναι ιδιαίτερα σκληρό, έχει αυξήσει τη λαθροθηρία, η οποία τροφοδοτεί κυρίως τις αγορές της Ασίας και της Μέσης Ανατολής.

Στο εθνικό πάρκο του Μινκέμπε, το οποίο έχει την έκταση του Βελγίου, οι λαθροθήρες έχουν σκοτώσει από το 2004 ως σήμερα το 44 έως 77 τοις εκατό των ελεφάντων, δηλαδή τουλάχιστον 11.000 άτομα.

«Σε μια περιοχή σαν το Μινκέμπε, το οποίο έχει έκταση γύρω στα 30.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, χωρίς καθόλου δρόμους, είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς τους λαθροθήρες» επισήμανε ερευνητής της WWF.

Η μελέτη εκτιμά ότι από το 2011 έως σήμερα σκοτώνονται κάθε μέρα στην Γκαμπόν 50 με εκατό ελέφαντες.

Το ελεφαντόδοντο εκτιμάται ότι πωλείται σήμερα γύρω στα 1.500 ευρώ το κιλό στη μαύρη αγορά της Ασίας.

SCIENCE.IN.GR

Διαβάστε περισσότερα ...

Έξι εκατομμύρια στρέμματα φυσικής έκτασης έχασε η Ελλάδα σε 20 χρόνια

Οι καλύψεις γης στην Ελλάδα το 2007 

(Προσαρμογή από γράφημα της WWF Ελλάς)  

Την εικοσαετία 1987-2007, η Ελλάδα έχασε περισσότερα από έξι εκατομμύρια στρέμματα φυσικών εκτάσεων, έναντι μιας αντίστοιχης αύξησης κυρίως των γεωργικών και δευτερευόντως των αστικών καλύψεων. Η απώλεια αφορά κυρίως περιοχές χαμηλής βλάστησης, ωστόσο η καταπάτηση δασών έπειτα από πυρκαγιές δεν είναι σπάνιο φαινόμενο.

Η εκτίμηση προέρχεται από τη μελέτη «Η Ελλάδα τότε και τώρα: Διαχρονική χαρτογράφηση των καλύψεων γης 1987-2007» την οποία παρουσίασε σήμερα η WWF Ελλάς, αναδεικνύοντας παράλληλα την «απόλυτη έλλειψη τεκμηριωμένου και μακροχρόνιου εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού«. Δείτε την πλήρη έκδοση εδώ .

Η χαρτογράφηση των αλλαγών υλοποιήθηκε από τη Σχολή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ.

Σε απόλυτους αριθμούς, οι μεταβολές στις καλύψεις γης ήταν:

• Δάση: μείωση κατά 1,3 εκατ. στρέμματα
• Εκτάσεις θαμνώδους και χαμηλής βλάστησης: μείωση κατά 4,9 εκατ. στρέμματα
• Γεωργικές εκτάσεις: αύξηση κατά 5,7 εκατ. στρέμματα
• Λοιπές καλύψεις (δόμηση, έργα υποδομής κλπ): αύξηση κατά 0,3 εκατ. στρέμματα

Οι ερευνητές της οργάνωσης επισημαίνουν ωστόσο ότι τα απόλυτα νούμερα των αλλαγών δεν διηγούνται τη συνολική ιστορία, καθώς εξίσου σημαντική είναι και η μετατόπιση των καλύψεων γης ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές.

Στα Ιόνια Νησιά, για παράδειγμα, το 12,6% της συνολικής έκτασης μετατράπηκε σε γεωργική, ενώ αντίθετα στα ορεινά της χώρας, και κυρίως στην Πελοπόννησο, η αγροτική παραγωγή φαίνεται να εγκαταλείπεται.

Οι πλέον θιγόμενες φυσικές εκτάσεις είναι οι περιοχές χαμηλής βλάστησης, καθώς η απευθείας μετατροπή ενός δάσους σε τεχνητή επιφάνεια είναι σπάνια και συνοδεύεται από πολλές νομικές περιπλοκές. Όμως η σταδιακή αλλαγή ενός δάσους μέσω επαναλαμβανόμενων πυρκαγιών και η μετέπειτα κατάληψή της από τεχνητές καλύψεις είναι μία συνήθης πρακτική.

Η μελέτη, υπογραμμίζει ο γενικός διευθυντής της WWF Ελλάς, Δημήτρης Καραβέλλας,«είναι η πρώτη που απεικονίζει τις καλύψεις γης για όλη την Ελλάδα σε βάθος εικοσαετίας, ανοίγοντας μια ουσιαστική συζήτηση για την εξέλιξη και διαχείριση του χώρου στην Ελλάδα».

"Η αποτυχία στην αποτελεσματική διαχείριση αυτών των αλλαγών, δεν θα λειτουργήσει μονάχα εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά εν τέλει, θα υποσκάψει και την ίδια την προοπτική ανάπτυξης της χώρας μας, ειδικά μάλιστα, σε ό, τι αφορά τους οικονομικούς κλάδους του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα". 

Μελέτη της WWF

SCIENCE.IN.GR

Διαβάστε περισσότερα ...

Ένας αληθινός λυκάνθρωπος!

Ο Werner Freund είναι ένας 79χρονος Γερμανός, πρώην αλεξιπτωτιστής που έγινε γνωστός πριν από λίγοκαιρό εξαιτίας της ιδιορρυθμίας του: Ζει σε μια έκταση 25 και πλέον στρεμμάτων στη Δυτική Γερμανία συντροφιά με τους 29 λύκους του που τους λατρεύει. 

Από το 1972 μέχρι σήμερα ο Werner έχει συγκεντρώσει στο κτήμα του πάνω από 70 άγρια ζώα, ενώ οι περισσότεροι λύκοι προέρχονται από ζωολογικούς κήπους και έφτασαν στα χέρια του σαν κουτάβια, ενώ τα είδη προέρχονται από τη Σιβηρία, τον Καναδά, την Αρκτική και τη Μογγολία.

Το σημαντικό, όμως, στην ιστορία του Werner είναι ότι και ο ίδιος ανέλαβε να ζήσει σαν… λύκος, μέσα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, τρώγοντας μάλιστα ωμό κρέας, συχνά μαζί με τα άγρια ζώα. Πολλές φορές μάλιστα μοιράζεται την τροφή μαζί τους μέσα από το… στόμα τους!
 
Πρόσφατα ο φωτογράφος του Reuters Lisi Niesner πέρασε ένα μικρό χρονικό διάστημα μαζί του, απαθανατίζοντας μοναδικές εικόνες του… λυκανθρώπου με τους φίλους του, οι οποίοι τον λατρεύουν!






perierga

Διαβάστε περισσότερα ...

Η κουκουβάγια της στοργής

Πάταγο κάνει στο διαδίκτυο μια κουκουβάγια η οποία απολαμβάνει τα χάδια της ιδιοκτήτριάς της. Η κουκουβάγια έχει χαλαρώσει πλήρως ενώ μια άλλη τη ζηλεύει.

Ξέρουμε πως οι γάτες είναι ανεξάρτητες ενώ τα σκυλιά είναι πιο αγαπησιάρικα και επιζητούν με κάθε τρόπο τα χάδια μας.Αυτό που δεν ξέραμε είναι πως και οι κουκουβάγιες… έχουν ψυχή.

Για του λόγου το αληθές δείτε το βίντεο, στο οποίο μια αξιολάτρευτη μικρή κουκουβάγια απολαμβάνει τα χάδια της ιδιοκτήτριάς της.Το βίντεο πλαισιώνεται από μια υπέροχη μουσική, και το δράμα μιας άλλης κουκουβάγιας που ζηλεύει.

perierga

Διαβάστε περισσότερα ...